Ekrem Karaberber'in Bisikleti

Yenicami'de bir bisiklet vardı eski bir bisiklet ama tekerinde bir şehrin umudu dönerdi. Sabah olurdu Adapazarı daha uyanmadan bir adam düşerdi yollara. Başında güneş, üstünde yılların yorgunluğu, elinde düdüğü… Ekrem Karaberber! Öyle makam arabaları bilmezdi öyle gösterişli kapıları da… Bir bisikleti vardı. İşe onunla giderdi, işten onunla dönerdi. Yenicami'nin çocukları tanırdı onu: “Ekrem Hoca geçiyor!” derlerdi. Ve o bisiklet geçerken sanki bir mahalleden değil bir tarihten geçerdi. Çünkü o adam çocukların ayağına top değil hayat koyardı. Derdi ki: Çalış! Disiplin! Dürüstlük! Üç kelime… Üç çivi gibi çakardı çocukların aklına. Çünkü bilirdi: Top yuvarlaktır ama hayat değildir. Hayatta düşersen kalkmasını bileceksin. Rakibine tekme atmayacaksın. Hakeme bağırmayacaksın. Forma giyeceksen önce insan olacaksın. Karne kötü ise forma yok! Kırmızı kart gördüysen haklı olsan bile bir daha forma yok! Çünkü Ekrem Hoca'nın sahasında futbolcudan önce insan oynardı. Sonra başladı Yenicami'nin çocukları Sakarya'nın sokaklarından Türkiye'nin çimlerine yürümeye. Bir çocuk çıktı: Oğuz Çetin! Bir çocuk daha: Aykut Yiğit! Ardından: Osman Yıldırım! Rahim Zafer! Aykut Kocaman! Turan Sofuoğlu! Hakan Şükür! İsmail Yenice! Recep Çetin! Şaban Yıldırım! İlker Yağcıoğlu! Esat Karaberberoğlu! Ve Mustafa Özbey! Kostik derlerdi ona… Bunlar yalnız isim değil Sakarya'nın futbol tarihine çakılmış kilometre taşlarıydı. Her biri başka sahaya gitti. Başka formalar giydi. Başka tribünleri ayağa kaldırdı. Ama hepsinin bir yerinde aynı el vardı: Ekrem Karaberber'in eli. Bir düdük… Bir bakış… Bir azar… Bir öğüt… Ve bazen “Daha çok çalış!” diye yükselen o sert ses. Çünkü Ekrem Hoca bilirdi: Futbolcu yetiştirmek kolaydır, adam yetiştirmek zordur. İşte onun bütün meselesi buydu. Biz eğiticiyiz derdi. İşimiz haysiyetli insanlar yetiştirmek. Futbol sonra gelir. Sonra yıllar geçti. Bir gün o bisiklet geçmedi Yenicami'den. Sabah oldu… Güneş doğdu… Sokaklar uyandı… Ama bisiklet yoktu. Ekrem Karaberber yoktu. Bir adam eksilmedi yalnız. Bir devir kapandı. Sakarya'nın futbolcu fabrikasının bacasından duman yavaş yavaş çekildi. Eskiden mahalle mahalle çocuk aranırdı. Yenicami'den Adapazarı'ndan sokak aralarından top koşturan çocuklar bulunurdu. Çocuklar yetiştirilirdi. Yoğrulurdu. Disiplinle alın teriyle dürüstlükle… Sonra sahaya sürülürdü. Ve Sakarya futbolcu fabrikasıydı. Öyle bir fabrika ki Türkiye'nin dört yanına futbolcu gönderirdi. Ama Ekrem Hoca'dan sonra çarklar yavaşladı. Tezgâhlar sustu. Fabrikanın ışıkları birer birer söndü. Büyük takımlar eskisi gibi Sakarya'nın çocuklarını bulamadı. Yok muydu çocuk? Vardı! Hem de binlerce! Sokaklarda top oynayan koşan düşen kalkan hayal kuran binlerce çocuk vardı. Eksik olan çocuk değildi. Eksik olan çocuğun elinden tutacak Ekrem Hoca'ydı. İşte mesele buydu. Bir adam gider bir adam gider sanırsın. Meğer bir sistem gidermiş. Meğer bir anlayış gidermiş. Meğer bir okulun kapısı kapanmış. Bugün Yenicami'nin eski sokaklarında bir bisiklet sesi duyarsanız dönüp bakın. Belki odur. Belki Ekrem Hoca yine işe gidiyordur. Yine erken saatte… Yine o eski bisikletinin üstünde… Ve belki bir çocuğu görüp yine şöyle diyordur: “Çalış oğlum!” “Disiplinli ol!” “Dürüst ol!” Sonra pedal çeviriyordur. Yenicami'den geçiyordur. Ardında Oğuz'u, Aykut'u, Rahim'i, Kocaman'ı, Hakan'ı, Recep'i, İlker'i ve daha nicelerini bırakarak… Ve biz bugün o eski bisikletin ardından bakarken şunu anlıyoruz: Bazı insanlar bir ömür yaşar. Bazıları bir şehrin ömrüne karışır. Ekrem Karaberber Sakarya'nın ömrüne karıştı. Bir bisikletin tekerine, Bir futbol topunun sesine, Bir çocuğun hayaline, Bir annenin duasına, Bir babanın gururuna… Ve Yenicami'nin taşlarına adını yazdı. Ekrem Karaberber! Sen gittin… Bisikletin sustu… Ama senin yetiştirdiğin çocukların ayak sesleri hâlâ duyuluyor. Ve Sakarya o sesleri dinleyerek soruyor bugün: Nerede bizim futbolcu fabrikamız? Nerede mahallelerin çocukları? Nerede onları keşfedecek ustalar? Nerede o eski düdük? Nerede o eski disiplin? Nerede o eski emek? Bir bisiklet geçiyor uzaklardan… Belki de cevap odur: “İnsan yetiştirin önce!” Çünkü futbol sonra gelir. Ve biz Yenicami'nin bir köşesinde başımızı kaldırıp o bisikletin sesini dinleriz. Bir zil… Bir pedal… Bir düdük… Bir adam… Ekrem Karaberber. Sakarya'nın bisikletli hocası. Ve bir zamanlar çocuklardan futbolcu değil, adam yetiştiren koca yürekli usta.