شمارهٔ ۱۶

ای مرغ عرشی تا به کی محبوس باشی در قفس شوری درافکن خویش را زاین قید برهان یک نفس دام طمع را پاره کن صیاد را آواره کن زآن پیش خود را چاره کن کآید نگهبانت ز پس تو شاه باز حضرتی نی نی همای دولتی سیمرغ قاف قربتی خود را میالان چون مگس تا کی ز بهر دانه ای انده خوری در خانه ای هر دم ز تو افسانه ای بپذیری از راه هوس یک بار بالی برفشان بر دست شه خود را نشان زآن دست اگر خواهی نشان از پای بگشای این جرس ای موسی راه طلب در شعب این وادی عجب تا نگذری ز اهل و نسب نوری نیابی زاین قلس در خاک دان پرفتن مسکین و زار و ممتحن گر یاد ناری از وطن پس غافلی از هیچ کس بر مرگ خود بنهاده دل خوار و پریشان و خجل فردا که افتی زیر گل باشی پشیمان زان اسس گر بنده فرمان شدی ایمن ز هر شیطان شدی چون حاجب سلطان شدی آسوده گشتی از عسس یا رب جنید بی عمل دارد بس در دل خلل شاید که در روز اجل او را شوی فریادرس