شمارهٔ ۱۸

گر من ز سر عشق تو رمزی بیان کنم سیل آب خون ز دیده مردم روان کنم عارف هزار ناله برآرد ز بی خودی گر شمه ای ز شرح جمالت بیان کنم گر بر درت مجال گهی کوچکم بود حاشا که التفات به ملک جهان کنم گر تاج و تخت کسری و خاقان مرا دهند دریوزه نیم شب هم از این آستان کنم یا رب نشان ز محمل یارم که می دهد تا جان فدای در قدم ساربان کنم گشتم در آرزوی کنار تو هم چو موی باشد که دست با کمرت در میان کنم مشکین شود مشام دل از بوی زلف او چون باد آن کلاله عنبرفشان کنم آب حیات رشک برد بر حدیث من گر من روایت سخنی زآن دهان کنم تا در جهان به شفق تو نامی برآورم هم چون جنید نام تو ورد زبان کنم