شمارهٔ ۴۲

حدیث عشق تو با کس نمی توان گفتن که سر دوست نشاید به این و آن گفتن ز روی زرد من احوال درد من پیداست چو روشن است چه حاجت به هر زبان گفتن خوشا غمی که توان گفت پیش هم دردی مرا غمی ست که با کس نمی توان گفتن صبا ز دامن من محمل جمال او بنمای که من مجال ندارم به سوز آن گفتن دوای بلبل بی چاره نیست جز زاری چو درد دل نتواند به باغبان گفتن به دور عارض و زلف و رخ تو بی ادبی ست حدیث سنبل و نسرین و ارغوان گفتن ز کوی عشق به جایی نمی توانم رفت که مشکل است مرا ترک خان و مان گفتن حدیث جان مکن ای دل چو عشق می بازی که شرط عشق نباشد حدیث جان گفتن صلای عشق زدم چون جنید بر عالم که نیست شیوه مردان سخن نهان گفتن