شمارهٔ ۴۸

شور عشقم نگذارد که ز پا بنشینم عافیت جویم و در کنج سرا بنشینم کوسک خویشتنم خوان که به زانوی ادب روز و شب بر در خدمت به وفا بنشینم منعمی را چه زیان دارد گه گاهی بر در او من مسکین و گدا بنشینم دوست بخشنده و من مفلسم آری چه عجب که در این باب به امید عطا بنشینم تا که ای باد بهشتی به هوای تو مقیم در فرو بندم و در چاه بلا بنشینم پای عهدی نه که در راه طلب برخیزم دستگاهی نه که در کنج دعا بنشینم گر قضا می نهدم بند توقف بر پای چه کنم در پس زانوی ادب بنشینم شمع وار از هوست رشته جان می سوزم بو که در بزم تو یک شب به وفا بنشینم چون جنید ار شوم از صحبت اغیار جدا با تو ای یار به یاری خدا بنشینم