شمارهٔ ۵۴

می زند خنده و بازار شکر می شکند به سخن های چو در قدر گهر می شکند خون دل در جگر لاله سیرآب افکند آن که بر برگ سمن سنبل تر می شکند می دوم پیش سمندش که رکابش بوسم او عنان از من سودازده بر می شکند سر و برگ چمن آموختنش باز نماند پیش گفتار تو طوطی چو شکر می شکند تا خبر یافت که در خلوت مایی همه شب باد بر بوی تو می آید و در می شکند شیوه غمزه مخمور تو دارد نرگس که خمار می دوشین به سحر می شکند عجب آن که ز گلستان تو ناچیده گلی در دلم خار جفاهای تو در می شکند رخت بیرون بر از این موج بلاخیز جنید که همه کشتی ارباب هنر می شکند ای بسا خسته که فرهاد صفت دولت عشق استخوانش همه در کوه و کمر می شکند