شمارهٔ ۶۷

کسی که مهر تو ورزد ز جان نیندیشد برون ز کار و ز عشقت به جان نیندیشد من از هلاک تن و جان خود نمی ترسم که جان عاشق از خطر جان و تن نیندیشد رقیب قصد سرم کرده بود غافل از آن که همت من از این مختصر نیندیشد ز میر و خواجه نترسم که رند و بی سر و پا ز صولت ملک و بحر و بر نیندیشد چو باده نوش کنم از فلک ندارم بیم که مست عربده جو از پدر نیندیشد ز دشمن ار چه ضرر می رسد مرا در عشق قتیل ضربت عشق از ضرر نیندیشد گرم به دوزخ سوزان برند باکی نیست که هرکه سوخته گشت از سقر نیندیشد به زهد خویش مناز ای فقیه و غره مشو که تیز غمزه او زاین سپر نیندیشد جنید دم مزن از سوز دل که شعله او چو در جهان فتد از خشک و تر نیندیشد