شمارهٔ ۶۶

زاهد اندر کنج خلوت آه کربت می زند عارف اندر برج وحدت لاف قربت می زند آری آری هر کسی را آن چه دادند از ازل از پی آن تا ابد گامی به رغبت می زند محتسب تا سر وحدت یافت با مردان عشق از فراغت پشت با پرگار حسنت می زند رطل سنگین از سر دعوی به نوبت می کشد زاهد ما کاو دم از تقوی و نوبت می زند هر که با خود برد چون ما آتش مهرش به خاک باد صبحش بوسه ها بر خاک تربت می زند هم چو فرهادش ز جان دادن به تلخی چاره نیست هر که با شیرین لبی لاف محبت می زند تا گدای کوی رندان شد جنید از سلطنت بر فراز هفت ایوان پنج نوبت می زند