شمارهٔ ۸۱
ج جنید شیرازی
0
Altın Yaprak
مکن ای یار ملامت که دلم در پی اوست
هر که را عقل بود صورت خوش دارد دوست
که تماشای جمالش کنم ای خواجه مرا
نظری هست که حسن آینه قدرت اوست
مهرورزی و نظربازی و بی سامانی
روزگاری ست که این دل شده را عادت و خوست
شیشه مهر مرا سنگ ملامت مزنید
که صبوری و ارادت مثل سنگ و سبوست
این نه آن مهر مجازی ست که از دل برود
آتش عشق حقیقی ست که ما را در پوست
با که این حال توان گفت خدایا مپسند
که جگرتشنه همی میرم و حیوان در جوست
هر که با سیم بران میل ندارد چو جنید
دل سنگین سیاهش مگر از آهن و روست
Bu şiiri puanla
Henüz puan verilmemiş