Hayat Benden Öte

kadehleri kırılmış ağaçların bulutlar paramparçalıkta yüzsüzler toprağın dudaklarına hasta yataklarda iki satırsızız vicdanın döl yatağında sahipsiz çocuklar bütün çocukların yerine üşümek istiyorum kalkamıyorum ayağa dünya sensiz sanki ilk soğuklarla daha bir kırılacak direncim belki karanlık odamda boş caddeleri anlamaya çalışacağım hayat benden öte kendini terk etmişçesine kuşkulu uyanmalara rehin herkesin yerine yabancı bir kapıyı açmalıyım hiç yaşamadım sayacağım kendimi sorgusuzca öpmezsem sahipsiz limanlarımızı sayıklama anlarını gülüşlerinin kıyısında ayak izlerim bütün yalnızlıklar peşimde üstelik herhangi bir gecenin herhangi bir köşesinde inatla yakalanmayacağım hiçbir evin hiçbir saran ılıklığına dünyaya kaçak sana müptelayım bozkır zamansızlıklarının bile ertesinde