شمارهٔ ۳۰۶
ن ناصر بخارایی
0
Altın Yaprak
هم چو چشم بدرقیبان از تو دورم می کنند
زار می گریم که دور از تو به زورم می کنند
من که چون فرهاد شیر از جوی شیرین خورده ام
شور عشق و تلخی می تلخ و شورم می کنند
بیشتر خواهم چو مار خسته پیچیدن به عشق
گر لگدکوب ملامت همچو مورم می کنند
صد قیامت دارم از عشقت چه غم دارم از آنک
غصه و غم زنده هر ساعت به گورم می کنند
من در آتش غرق و هرکس گویدم دل جمع دار
پندگویان بر سر آتش صبورم می کنند
زلف و خالش بسکه می آیند در چشمم چو دود
هر شبی تا صبحدم از گریه کورم می کنند
ناصر از مهر بتان چون ماه روشن می شود
گر چه همچون ماه نو بی تاب و نورم می کنند
Bu şiiri puanla
Henüz puan verilmemiş