شمارهٔ ۴۴۵

هر گه که یاد آرم لبت از گریه در خون اوفتم مست و خراب و بی خبر زان لعل میگون اوفتم در خواب نازست آن صنم از حال شب هایم مپرس منعم کجا داند که من در کنج غم چون اوفتم یک قطره ام من بر زمین از ابر رحمت آمده در خاک غلتان می روم باشد به جیحون اوفتم عشق ازل گوید که من در سینه ها پیدا شوم از روی لیلی هر زمان در چشم مجنون اوفتم قانون عشق ای پارسا از عاشق گمره مجو زین درد اگر یابم شفا دیگر به قانون اوفتم از مسجد افتادم برون نزدیک شد از دیر هم این ننگ را من چون کنم کز دیر بیرون اوفتم ناصر خراب زلف توست بگذار تا بیند رخت چون مار زخمی زد مرا در بند افسون اوفتم