V e r d a

nadasa bırakılan nasırlı yüreğin âh-ı figanı -memnu bir alın yazısı çizilmişse derin bir kesik kanar yüreğin en derininden - daha kaç bahardan seslenir, kaç zemheri ayazında donar nefesim ılık yağmurların tesiri gideli epey oldu fâsid bir rüzgâr fitnesi uğuldar şimdilerde ney’den yoksun mırıltısını üfler yüzüme hasret gazel gazel düşerken fezanın eteklerinden safran hüznü dökülür düşlerimden zifiri busesini bırakır toprağıma oysa kaç ney sesinde vurulmuşluğum var gözlerinden kaç İstanbul’u söndürmüşlüğüm lokması boğazımda tıkanan kaç vuslatı bölmüşlüğüm ahh ! kaç kez ölmüşlüğüm ... v e r d a ! dudağında eskiden kalan bir ayrılık ayini vedâsı ömrümün ezelden e c e l i ağyar olduğundan beridir içtiğim doyumsuz şarap sâkînin sunduğu ateşten kadeh dermânı eksik dizlerim adımlar yokluğunu hâlet-i rûhiyyenden devşirilmiş satırlarda ve harâb olmuş halimi avuçlarımdan dökülen dualarda tüketirim lâkin yine ufka uzanır secde eder ümitlerim aldırmam kaç fecirde kararsa renklerim bilirim her gece yıldızlardan sorarsın bilirim gözlerinden taşar, canımın akışı, zülâlden nehirler bilirim siyahtan inciler birikir tebessümü yitik gamzelerine b i r e r b i r e r kendi mevsiminde ölmek isteyen her ölümlü gibi idam sehpasında son bir nefes - hayatı içine çekercesine erken gelen eceli içercesine - gözlerine bağlanır darağacında dileği cezbeden hayatın efsun kefeni nadasa bırakılan nasırlı yüreğin âh-ı figanı son öpüş, ebedi nakış... verda dudağında eskiden kalma ayrılık âyini