Yokluğun Elleri

gidiyorsun benden biliyorum öyle tahmin ediyorum değilse de önemi yok... kendi halimde ölüyorum tüm bedenimi sararken yokluğun bir gündüzü bin geceye doladığım karanlığımda serkeş dokunuşlara sarılıyorum güneş soyunurken uykusundan fecrin yaktığı kıvılcımda bilsen nasıl kor oluyorum gece son kez öperken gözlerimden dizlerimde kesiliyor derman ellerim düşüyor boşluğuna duaya durmuş avuçlarımda birikiyor yokluğun hangi mübarek dua tesir ederse söyle onu süreyim yüzüme yada vazgeçeyim !!! olmayacak duaya " amin " dilemekten gidiyorsun benden biliyorum... her adım bir adım daha öteye atarken seni yokluğunu adımlamak nasılda tüketiyor nefesimi gör işte !... öyle nefessizim öyle sensiz seni benden alan bu şehri sever miyim bilmem... zira ardından bir şehir nasıl katil olurmuş öğrendim duyulmazmış canhıraş çığlıklar kuytu karanlıklarda yüreğe inermiş peşisıra neşter sancısı ve bir şehir deşerken yalnızlığın karnını ellerine bulaşırmış en kırmızısından yetim sevda artıkları dudağımda alaya durmuş bir tebbessüm ölüm gelse ardından kucaklarım sanıyorum şimdi seni benden alan şehri sever miyim ... bilmiyorum !!!