Z E R E F Ş A N

yedi renge bürünmüş yedi seyyare semahında zerefşan hiçbir ummana nasip olmayan asi ırmakların gönlü emsalsiz süzülüşünün liyakati midir çölde yitişin hayatın sırrında sır olan nağme Kaf dağının sisli yorgun omuzlarında Anka pençesinde birikmiş masal toprağı kaç iklimde , soldun ... açtın ... ömür çiçeği boğazımda düğümlenen zamanı yutkunalı çok oldu yolun yarısına gelmemişken daha ölüm ensemde n e f e s n e f e s e silkeledikçe tozu büsbütün üzerime yapışan hüzün tortusu felaket kuyusunda gözlerim karaydı neden ki sonra alıştım karanlığa ve gördüm ki karanlıkta bile aydınlık vardı seni kaybetmenin eşiğinden dönmüşken sevmeye kıyamadığım dokundukça incitirim sandığım bilsen gönül hanemde nasıl a z i z s i n lisanı kılıçların en keskini yüreği yüreklerin en naifi suya yazdığım sevap nevinden avuç avuç yüzüme serptiğim sevgili yedi renge bürünmüş yedi seyyare semahında z e r e f ş a n