Günün Son Kadını

acının gri saatlerinde yüzüyle gelirdi ansızın ve kanatlarına sığındığım bir gökyüzüydü, yangınlardan kalan çocukluğumdu, başka şeylerim, hüznün geniş kültü akşama ertelenmiş gülüşüyle, dokunmanın ve ölümün arasaatlerine sızan oydu bir şarkı nasıl bitirilmez, hangi renkler arka yollarına yakışır hayatın temas kuşu silinir mi sevişmenin argın tahtasında ebced bahçesinde söz ne zaman yanılır ve boynu vurulmuş sabahlar ve gümüş yüzüğünün açık kapağından sızan kokusuyla kaçınılmaz, yokluğun bedeniydi aşkıyla gelir ve giderdi