Mevsim Döngüsü...

Mevsimler kuşanıyor cümlelerim sözcüklerin ikliminde geçmişim cemre düşüyor önce omzuma sonrası yağmur karartısı avucumda güneşi sayıklıyorum her gece yatağımda dilim varmıyor cemreyi anlatmaya beslenme çantasını evde unutan çocuk misali küskün bakışlı aslında içinin boş olduğunu bildiğinden mecburi bir rahatlık kederinde nevroz yasaklı harflere esir düştüğü vakit acemi bir ateşin üstünden atlıyor havaya...suya...toprağa yağmur desen sessiz bir kadın göğe bağdaş kurmuş öyle rahat soluğunu sokaklara üfledikçe kaldırım taşlarını renklendiren yankısında göğe yedi renk kuşak saran unutulunca dua bekleyecek kadar nazlı ciddiye alınmadığında ahmakıslatan sahipsiz kalınca düşüyor kırılgan yaşları avlulara...dağlara...ovalara güneş umarsız bir adam akşam üstleri yalnızlığına çekilen acem elinden doğduğu sabahlarda yüzünde kanatları kanayan martı yarası dilsizliği uğruna üşüttüğü kadınlar mektuplarını suya verir hüznün kıyısında bu yüzden tütün basar göğsüne her gece efkârlanırken ateş daha bi yakar ellerini tüm yaralarım yalnızlığımdan deyip gider çiçekden...pencereden...sevdalardan... okul yolunda taş olan hayalleriyle çocuktum havasız...susuz...topraksız... damlasında kopan kıyametiyle sessiz kadındı memleketim avlusuz...dağsız...ovasız... zemheri ilişmemiş gündüzleriyle umarsız adamdı ömrüm çiçeksiz...penceresiz...sevdasız...