Ömrümün Ak Yazısı

ömrümün ak yazısına babama; sancısı asırlar süren mabed önü beklemelerimde otağına kuş sesleri verdiğim susup dillendiremediğim öykümsün mevsime gül ağlattığım günlerde toprak kokususun çocukluğumun merhamet denen bayram hediyelerini her gündoğumu yastığımın altına saklayan zamansız uyanışlarımda seyrine hüzün düşürdüğüm ve hep gideceksin korkusundan olsa gerek kuşanamadığım berrak bir dokunuş olurdu adın bayram öncesi sakalımda saklı kentler gözlerinin ağırlığıyla yollama ağarmamış tek bir telimi pusuda bekleyen eşkıyadır ağrıların dermanını alacak bir seher vakti kuş sesinde kadife ağıtlarım kalacak biliyorum... ama yine de on'a kadar saymanın en uzun olduğu zamanlarda parmaklarım kadar bayram getir bana ne olur baba sadece on kadar dayan hadi biraz daha . . . hadi baba . . . çay demledim kalk...