Çember-i hâre...

seninle şiire başlamanın tavrıdır bu oğulcuğum sevda gibi, aşk gibi hüzün sever hasret ıslağı kalem çatılarda tentene temmuz yangını evrenin bir gökten inmiş ayetler benliğimde sonsuz huzur bir de sen dudağımda dua kelebeği hiç eksilmeyen öpüp koklarım sırrına suskun yalınkat gerçeğini kaşlarının tel çizgisinden firarım okyanus gözlerine düşmeye yakın hayat ağacından olgun meyve gibi sarılıp da sığınıp rahlesinde kutsal kitaba kuşkusuz tutunurum resimlerde bıraktığın son gülüşüne sızıma sarmaşık koygun akşamında pusu gurbetinin bela tünelinde sensiz iki büklüm kayıptadır ruhum göğsümü yırtarcasına içimin saklısı düşümsün günahsız çevirip de yüzümü tanrısal saflığına çocuk yanaklarının sanrılı bedenimde bir yaradana, bir sana ölmek isterim be hey gözümün nuru, hırkamın takıldığı çağlayan! kırkikindilerin koynunda emzire emzire büyüttüğüm kuş beyazı nefesim, eşi benzeri olmayan berk sevdam analık bu; yürek gözüme özlemek kaçtı, canım yanıyor ellerimin seviştiği hilesiz ak sayfalarda pelikan hüznüm bire on incitme ekseni (ç)oğul yalnızlığımdan çember-i hâre aklımın nöbeti kapı çalışlarına bilmez misin can parçam bekleyişine nikotin tablası ciğerlerim, sesimi mısralar ağlıyor yüzümü okşayan kağıt mendiller arasında kirpik yağmuru deşildikçe acıya, acıya dokunaklı gönlümde halaya duruyor serseri heybesinde zamanın bin ihanete volta isyanım gel gör ki, talih şalının altında ha deyince ölünemiyor memelerim süt sancısı, neredesin, neylersin bilinmezliğinde kır suskunluğunu, kendimi kendimle tüketmeden doğur beni albümlerde kalan son gülüşünü de al getir mücella çehrenle şairin dediği gibi elbet, bazen oğullar hayata doğurur annelerini* ukdedir sinemde evlat kokundan uzak geçirilmiş her an kalp suyumla yıkanır ay yosması akşamlarda anaç şairliğim sökülür de özlemine kederimin dikişleri içimin orta yerinden bir Allah bilir, bir de ben nasıl kanadığımı emanet ömrümde ömrüne tereddütsüz ömrümü vereceğimi hiç düşünmeden şuramda bir tunç ağrısı, filiz kıran fırtına öncesi ah oğulcuğum! al narından sirayet damarımda, gevherinden mahrum kalakaldım mermer soğukluğunda nice ayrılıklar gördüm de gönül usancı can ormanında kırık dökük cezirlerin eseri, alacalar gündeminde bir sen yokluğunda, tek sana yokluğunca karalar bağladım... ( hare / İstanbul )