Çünkü, Büyük Harflerle..

hüzün ilikliyorsun yakama zaptı zor kalbinin asi gidişlerinden güçlüyken hayatın kısalığı öyle çok bilindik ağlarına takılıp ayva tüylü çocuklara adanmış deniz ağaçlı şiirin yazılmaya yeni başlanmış henüz ilk mısrasında günün alacakızıl vaktinde ruh mağduru kentlerin bilincinden yoksun karanlığını karıştırıp koyu göz renginle yürek odalarıma hasarlı çerçevelerini bırakarak gidiyorsun tekil eşyasız evin taşınma rahatlığıyla dün olduğu gibi bugün de oysa yokuş aşağı benim ırkımın acısı yüzleştiğim hep sabahların aynasından esmer yazgılı alnıma çivilenen bu kaçıncı fitursuz göç dalgasının izi hoyrat ellerinden kakmalı yar-a-yar kutsuyorsun boş bir sarhoşlukla meylini vurup omzuna umarsız uçsuzluğunu bilerek ıramanın eksilttiklerini sağıyorsun tekrar tekrar bebeğini gözlerimin bencil avuçlarını kıyasıya terke açarak salt düşünmüşçesine düşünmeksizin dişil iştahının doruğunda kayıtsız mitoz çoğalan sencilliğinle kelimelerin savuruyorsun içimizi içimde tükeneceğini bu defa unutarak aşktan düşen kalbin kırığını onarmaz yılların anı alçısı sözlerimi yumuyorum bilmiyorsun belki aslında hiç yoktun öptüğün boynumda git-gelme şiirin hayata son kıtasında nihayet mil çekiyorum tanışıklığımıza hüznünü öldürüp yaşımın yüzünde kıblemin gerçek ışığına varmaya ramak... ( hare / aşk acıtıyor aşkı / 2005 - İstanbul )