Diyeceğim o ki,

etme evlat! derin yaş gözlerinle ağlama bakışını çek al üstümden ben ki, yaralı nefes hak kapısında esarete isyan şiir, parmaklıklar ardında önde gideniydim sevdanın bir zaman zor mevsim kuşatmalarında gövdesi rüzgara karşı duran halk ekmek kuyruklarında amma yoruldu yaz başına kar gönlüm kustu yeni ay çile krizinden kelimelerim dondu bu sabah üç kuruş sadaka maaşa an kaybından öldü içimde bildiğim bir yer su düşlerinden geçtiğim ömrün ziyanlık panayırında siyahi keder tortulu kimliğimle yeşil fukaralık belgem birde gazete örtülü bedenimden tek mirastır aylıkçı gündeme emekli gözlerimde asılı kalan hüzün taşları esas zenginliğim lakin, geçersiz tahammül mülkü omuz yükü acıya acı katık geçimliğim ne yapsın çok kırıklı yüreğimin ehli harabatını zam müşaviri egosantrik insancıklar aşırı dozda rahatlık enjekte edilmiş engince bencil malikanelerinde dem bu dem* şeklinde rahatlar yapma evlat! ağlama bakışını çek al üstümden ben ki, nefsime hakim ancak nefesimin belirlenmiş miadına hükümsüzüm hak karşısında bak, gör, anla, üzülme! ay sema yere tükürüyor birike birike asrın nikel alaka cömertliğine ve birileri yağmur sanıyor güzel güzel genişçecik oturdukları yerden dolma kalem itibarında tükenmez bedlikle "önemsiz hayat" yazarken kıdemli elleri olmayan sağlık karneme ( hare / öteden beri, buradan öte... / İs tan b u l tam b u l a bilirsen / tarihSİZ )