Geriye kalan

yarımca cümle dudaklarında yuvarlandığım dünya çalkantılı çok ölümceli yüreğimde gece saçlı ismi Nisan bir kız bebek kuş boynunda ton usanmalar asılı evrimce zul debdebeli keşkelerimden daha kanser içi içine düşler mezarlığı radyasyon vadisinde güneş-i gün süreğen kayıp sustuklarımla aynı konuştukları alnımdaki yerleşik çizgilerin bilmezsiniz onları nasıl muzdarip ve hepsi tarih sancılı bakar yaşlı gövdemin kovuğuna saklayıp da çiçekçe oyunlarını kirpiklerinden Tanrı'yı ağladıkça gülüşleri uzak masal süt susuzu çıplak kemik yarını yanık çocuklar siz kalaylayadurun küflü bakır zehirkar söylencelerinizi cinayet aklayan suç ortağı ve ayet tanımaz dillerinizle bakmayın benim intihara meyilli çağımın cinnetine anlamazsınız hiç bilmezsiniz zıbınların matemini nasıl beşik çığlığıdır sesim tutuştukça analar uykusuzluk takvimidir söz bileyen bıçak ağzımdaki şaki çoktan azı kaldı beşeriyetinizden ey çağdaş akıllılar medeniyetsizlik sardıkça kişisel egolarınızı hırsla soyunuza sopunuza da kalmaz suni saltanatınız ki iyi bilirsiniz ağırkan havasında ölü güneşten doğmaz asla yeni bir nesl-i meneviş bahar bozdum tövbemi varsın vebalim cehennem olsun çözüyorum istif istif nefretimin küfre sürtünen ağır ipini evlat edindiğim teni esmer yırtığı zeytingöz çocuklar hakkına günahlarınız kadar sövüyorum biri bin para enine boyuna adamakıllı erozyona uğramış mantalitelerinize karşı zemzemle yıkanmış insan ağzımla öncesi şimdisi ve sonrası için dudaklarıma kelepçe vursanız da dilim ruhuma dizdar ( hare / İstanbul- 2008 )