İçten içe doğru..

idil sessizliğimi sorgularsın a babam unutup yüzümün uzak yoncalarını zer tanesi düşler (g)örmüyorum ki! kızıl yosun saçlarımı yoluyorum ben bana gideli beri tek soluk ölüşümü diliyor gedâ dilim mahur ve meczup deey! manâ vâveylâ bulaşıcı intiharıyla alem-i devrin ayyukta curnatası deha şairlerin oysa, benim ellerim içime doğru sustalı göçlerin e l e m y a s ı n d a vurulmuştur o mavi kuş ve ruh gözüme kaçan cümle yaralı ceylanlar mevsim ustası acının keyfiyetten av ormanında ki, kurumadan kalemimin ter mürekkebi henüz rıh döktüğüm şiirlerin ayasında hareli alnımın alnacına oturur da bir çocuk katrantaşı gözleriyle yüreğimin avuçlarına su sağar pelit nefesiyle gönlü niyazda garibimin buğu boncuğundan paslı ay boğulmalarında öksüzlüğüne ağıtlar ağlar bak! ne çok soyka dünya gece ceketini geçirmiş üstüne çalkağında k a n m a y a s ı hüzün düşman zahir gülümdüşlere her lâhza hoşçakalımsı 'git-g e l m e çalımlı' hayatta ko, sevince üveyliğim yankılansın iğde eğen rüzgârın ince ıslıklı dudaklarında dilini yuttu yaşama ilhamım kat kırışığından yeni parantezler açtıkça keder mahvındayım özlediklerimin ömrün etekleri zilletten zil çalmada aah! aymaz, yarım zamanlı insancıklar onlar ki, kerelerin terazisinde inilti kefesiyle meşhur yanılgılarını tartıp pohpohlar ne deyim a lâçin babam bu pıtrak ovada ne deyim gözüm ağlaya, gönlüm kanaya tavafındayım kutsalımın ayet ayet içimde yârdan öte, en yâr ve O'nun korkusu var ki ben, sencileyin yana yana döne döne susuyorsam hisnâmemi inancımın ağırlığınca içimden içime doğru Rahman ve Rahim olan Allah’ın adıyla sahih urbamın toprak olduğunu bildiğimdendir ya duyabilene en gür sessiz avazım anlayana anladığı kadarıyla ... ( hare / İstanbul 2008 / hisnâme* )