Sek..

elleri ilk hecesinde aklımın adak ağacım dilsiz uykular bölündü dünden yıprandı yaprak ayası yanık toprağımın yüzüm yokluk ruhum acı çağ yamasıyla mimlenmiş sessiz, şiirsiz kır dikeni ikindi tenim sarı odalarda içimin gövdesi, çizik yaşam biletim, tek kişilik keten lifi yüreğim, didik didik dokunamam! parmaklarımda hayat kesik t/aş, k/um, s/öz derken birileri doldu asuman gözlerim göremem ömrü denizi ay battı üstelik şimdi tozlu raflarda bir defter arasında hıçkırıyor hayallerim kırılan nar gibi saçılıp gitti tek tek sek umut tanelerim ki; ben, beşeri saçlarımda dolaşan yağmurları ayaklarıma bulaşan güneşi çocuklar ölmeden önce sevmiştim ... ( hare / İstanbul - 2006 )