Şafağı Ateşe Vereyim De Gel..sevgili

Ey Zümrüd- ü Anka kuşunun kanadına adını yazdığım Sevgili Bil ki yaşanmamış bir ömürde Yaşanan tek sayfasın Deprem artığı yılların Onulmaz izbesi yaralarken yüreğimi Yağmur bulutları sakladım Eteklerinde güneşimin ağladığı Karanlık dağların ardına Ve kimsesizliğim sararken içimin tenhalarını Umut ektim Mora boyanan yüreklerin toprağına Benden çok ırağa Sahipsizdi duygularım Yaşamın ipliğinde gezinirken Kendi acılarımı gömdüm Bileğimde saklı duran ölüm çukurlarına İçimde Bitip tükenmek bilmeyen bir özlem Bakışlarımda çırpınırken Hasrettim hep Dağlarında mor menekşelerin açtığı kırlara Ve Çocukların Sevinçlerini gökyüzüyle birleştiren Uçurtmalarını tutmaya Ah masal sayfalarının içinden ansızın çıkıp da Gözlerimi esir alan Sevgili Kozasından yeni çıkmış kelebek kanatlarıyla sorgusuz sualsiz yol alırken Düşsel aşkların diyarına Rüyalarım hep sana çıktı Tüm yollarım sana vardı da Bir korku çelme taktı ayaklarıma Adımlarımı geriye iten Beni onulmaz saatlerin çıkmazına sürükleyen İşte bundan İstedim ki Seni içine sakladığım mısralarım Söylediğim şarkılarla yüreğimi koysun avuçlarına Umutlarına tutunup yeniden yeşereyim Sevgi çiçekleri boy versin kurak topraklarımda Bunun için uykusuz geceler bedeli olacaksa ömrümün Zemheriye çakılı günler düşecekse yaşam sayfalarıma Bir ömrü yakmaya hazırım sevgili Zaten sen Yaşanamamış bir hayatın Yaşanan tek sayfasısın alınyazımda Hadi ateşe vereyim şafağı da Avuçlarını aç Güneş senden doğsun ufuklarıma yaşam sayfaları acılarıyla çizerken yüreğimi Gözlerinden kanatlanan güvercinleri görmeseydim son umudumu da azad edip Yalnız bir gölge olarak düşecektim Hayatın Renksiz Perdesine Bunu bil Sevgili