Sürgün Sevgilim

karanlığı sürüklerdim gözlerinden yıldızları saçlarına işlerdim bir bir ömrümü gurbete yolcu yaptılar yüreğim sevginle beslenir gurbetim gözlerindir uykularını taşlardım şehirlerin beni usta yapan sana olan sevdamdır bilirdin gecede kanat seslerini duymadığında içlenirdin şiirler yazardın el yordamıyla aşkın adıyla başlardı hasretin bir imgeye beni kendi ellerinle teslim ederdin kimliğini kirletiyordu eldivenli eller arsız dudaklar abanıyordu resmine sanki başka bir dünyadan gelmiş gibi neşterler vuruyorlardı gülüşlerine bir memleket türküsü kokardı dudakların sigaranı baba yadigarı çakmakla yakar aşk ateşinin etrafında çocuklar gibi oynardın hırçın bir deniz gibi beni dalgalarla dövüp kollarında alabora yapardın aşiretlere kurban diye giderdi gelinlik kızlığın yüreğindeki dövmeden tanıyorum seni dilsiz anlatımların ölüm çığlığı ay tanımını yitirir sende soluğuna solgun bir güz giydirir özlemeyi büyütüyorsun pişmanlıkların ötesinde ellerinin sıcaklığını bekler papatyalar çaresiz katlanacağız günlerin bayat zehrine insanlığım sığınıyor tüm yaralı yanlarına avuçların bir kanun kaçağıyla aynı zemheriyi büyütmekte manzaraları solmuş kağıttan mavide gemilerin geceye silah çekenlerin hepsi çapulcu diyorsun yol yorgunu bir adam trenlerin düdüklerinde uyanmış durmuş sabah namazına tanrıya dualar ediyordu senin adına yine sabaha bodoslama vurdu yüzün buruşuk düşler kurarsın alnımın orta yerinde sen aşk da olsa hiç bir şeye baş eğme tutuştur ellerimi aşkım dudaklarındaki ateşle içime gir yine aynı ölümsüz güneşle analar neden uzun ağlar bunu düşündüm günlerce çocukları geri dönmediğinde hangi sevda bekler çarmıhlardaki İsa'yı günahlarıyla sen söyle can çiçeğim aklımın ucundaki daldaki körpe sürgün sevgilim bu hayatı bensiz terk edip gitme da/yanamam dayanamam sensizliğe beş mart iki bin onu beş geçiyordu hayat