شمارهٔ ۸۷

خیال قامت او از نظر نخواهد شد هوای زلف سیاهش ز سر نخواهد شد سواد نقطه خالش ز کارنامه دل به آب دیده و خون جگر نخواهد شد بدین صفت که ز جام غرور بی خبر است ز حال خسته دلانش خبر نخواهد شد اگر چو موی شدم در غمش ولی رستم چو موی کرد میانش کمر نخواهد شد اگر نه راه نماید به خویش ما را دوست کسی به منزل و ره راه بر نخواهد شد به التفات تو کاری مگر ز پیش رود و گر نه راست به وجهی دگر نخواهد شد به تلخ گویی استاد و گفت و گوی پدر ز دل محبت آن خوش پسر نخواهد شد بتی که قبله جان است نقش صورت او ز لوح خاطر اهل نظر نخواهد شد جنید درد تو با خویشتن به خاک برد که حسرتی ست که از دل به در نخواهد شد