Ş İ V E K Â R G E C E

ruhum karanlıklara gebe siyahtan başka renk doğmaz benden bu gece bir şiir yazarım nefesi ensemde buz kesen şivekâr gecenin koynundan yıldızlar dökülürken ay kaçar gözlerime düşer haresi düşsün ! bir rakkasenin eteğinden dökülen ihtiras kadar çekerken beni girdâbın allara giyinmiş bir endâmı salma üzerime müstehcen bir gülüştür bu davet , gül dudağından devam et !... satırlar dökülsün eteğinden hadi raks et benimle sâfi şiirle pâyesinde avaz ve arşa dek yükselen nişânesi en âsûde halinle bilmediğim lisanlardan dem vur vur … sineme sineme gel ... en çok da vurgun yediğim gözlerinden beni azâd et kasıklarından düşen bir sancıdır ki bu sen ne dersen de ben şiire gebeyim gönlümde şivaz sâfi şiir doğsun bu gece üzerime sinen bunca keder dökülürken özgürce Sen , gitmeleri çâre bilirsin nâçâr gönlünde bin hançerle kesilir gözlerinin feri Ben , göğü mavilikten uzak bir ömürden âzâde ....ve toprak prangalar salar bileklerime çeker de çeker öl... öl be ! öl işte !