شمارهٔ ۱۱۹

به کوی عشق سحر بی خود از شراب شدم سراغ گنج غمت داشتم خراب شدم چو ذره بودم اگر در هوای مهر رخت ولی ز پرتو عشق تو آفتاب شدم دو روز زورق هستی به بحر غم راندم ز تندباد فنا غرق چون حباب شدم حیات و موت که گویند در جهان این بود که بعد ساعت بیداری به خواب شدم به صبحگاه شنیدم ز گل به حسرت گفت کجاست بلبل شیدا که بی نقاب شدم نه یک دو ساغر ساقی چنین خرابم کرد خراب مستی آن چشم نیم خواب شدم ز بس که توبه ز می کردم و شکستم باز خجل ز توبه و شرمنده از شراب شدم برفت طاقتم از تن به طاق ابرویش ز تاب طره پرتاب او به تاب شدم پس از وفات ز خاکم گذشت بهر نثار نداشتم دل و جانی ز خجلت آب شدم هنوز ساغر می ناچشیده از دستش ز عکس عارض ساقی در اضطراب شدم