شمارهٔ ۴

ساغر ز یمن پیرمغان زد پیاله را زد بر پیاله طاعت هفتاد ساله را جام مراد قسمت هر باده خوار نیست کمتر سزاست حوصله این نواله را در عاشقی بسوز و به خون جگر بساز تغییر کس نداد ز قیمت حواله را ما درس خود به مکتب ایجاد خوانده ایم گوید فقیه بیهوده چندین رساله را دانی که سوز عشق چه خون در جگر کند گر بنگری به طرف چمن داغ لاله را گر عشق خود نبود نواسنج عاشقی بر عندلیب باغ که آموخت ناله را خوی برعذار نازک آن نازنین پسر بینی چنان که بر ورق لاله ژاله را با محتسب بگوی که در کوی میفروش ساغر ز یمن پیرمغان زد پیاله را