Zeytin ve incir aşkına..

uymaz üstüme dünyanın (h)iç rahatlığı cismim inliyor ruhumu adanmış aslına aslım başlangıcın başlangıcında zamanın evet ermiyor aklım piyasa gereği yırtılmış edebin edebi soyunup duruyor buruşuk hayata kir yükü çirkef, çirkinin çirkini aynası kırık sözlerin, kesik el ayak suskumda anne sesimi kim işitir ki zeytin ve incir aşkına oysa bir dilek tutmuştum çok eskiden henüz başlamıştım yeni bir şiiri yazmaya volta atıyordu gökyüzünde o sıra kuşlar Homeros’un üç bin yıllık İlyada'sını okuyordu adamın biri yaşamla arasında olanı biteni mırıldanıyordu kendine kör bir kemancı ezber notalara dokunmadan mürekkep akan usumun ömür sokağında ancak 'artık beşer'in yoldan çıkmasıdır şimdiler saatlerin utancı çoktan aştığını göstermesidir insan olana şimdiyi yaşama zorluğudur ve bilinir ki, yönetme kolaylığıdır aynı zamanda sentetik kahramanlara ameline sermaye için gel gör çoktur zamanları şiirin gündemi kaplayan dinsel tamponla evrensel yaralarını sardığını sanan piyasa şarlatanlarını anlatacak ve dahi entrikalarını yüzlerine çarpacak kadar soyludur künhü bir dilek tutmuştum zeytin ve incir aşkına henüz başlamıştım söylemeye çiçekli bir ezgiyi bahar mevsimiydi yüzümün güneşle sevişiyordu o sıra uçurtmalarım gökyüzünde alabildiğine mavi kokuyordu saçlarım bir omzuma güvercinler konuyordu, diğerine sakalar elif elif özümce yüreğim, gülce gül aminli sadece bir dilek tutmuştum zihinsizlerin soğuk çelik ve yağma açlıklarından önce gözlerimin tuzundan kirpiklerimi kaplamadan kar göğsünden kalbura çevrilmezden evvel hayatlar "ey! secde ettiğim.. eyy! hikmetinden sual olunmayan.. akıldan, vicdandan çıkarma aciz kullarını fırsat verme günahkara, kâfire yedirme yetimin, masumun, mazlumun sen rızalı kul hakkını" ki, yoktur bir çocuğun gözyaşını içine ağlaması kadar ağlamak tek bir dilek tutmuştum sadece, t e k b i r yakarı kapkara korkuyla, yaşını gözlerinde donarak bakmasın diye çocuklar . . . ( hare / İstanbul – 2008 )